Ritimden Önce Kurulan Denklemler
Severek dinlediğimiz sanatçılarla ilgili daha fazla şey öğrenmek istersek veya hoşumuza giden parçaları biraz kurcaladığımızda benzer isimlerle karşılaşıp duruyorsak bir noktada şu sorular zihnimizde dönmeye başlar:

Bu kişi “biri” olmadan önce ne iş yapıyordur? Kaç yaşından beri müzikle ilgileniyordur? Bu kadar görünür olmadan önce eğitimi ne üzerinedir? Bazıları küçüklüğünden beri müzikle ilgilidir ve onlar için tutkuları başroldedir. Bazıları hobi olarak yürütürken zamanla kendini tamamen bu alana adar ve müzik, hayatının merkezi olur. Bazılarıysa gençliğinde notalarla pek ilgilenmeyip matematik doktorası yaparken kendi müzik denklemini kurar.
Peki ya müzik hayatınızın odağında değilken bir gün kendinizi onun merkezinde bulursanız? Dan Snaith kendine inşa ettiği gelecekte her bir taşın yerini tekrar tekrar değiştirmeye korkmayanlardan biri. Müzik tarzı bu cesaret halkasının bir zinciri ama tek başına değil, ismi de bunlardan biri. Müzik hayatına Manitoba ismi ile başlamasına rağmen yaşadığı telif problemleri sebebiyle 2004’te Caribou olarak devam etti, bunun yanına bir de techno ve kulüp odaklı projeleri için Daphni adını ekledi.

Bir müzisyenin ses kütüphanesinin nasıl şekillendiğini anlamak istediğimizde akla gelen tek etken meslek boyunca edindiği teknik bilgi olmayacaktır. Yaşam süresince çevrede duyulan seslerin muhakkak bir yansıması vardır. Aslına bakarsanız aksi hiçbirimiz için pek de mümkün değildir. Örneğin, çevremizdeki herkes Pink Floyd dinliyorsa psychedelic tonlarından kaçmamız uzak bir ihtimaldir. Caribou’ya baktığımızda da tam olarak buna rastlarız. Dan Snaith, 2000’lerin başında deneysel elektronik sahnelerinde kariyerine başladığında Manitoba ismiyle yayımladığı Start Breaking My Heart albümü enstrümantal, sakin ve IDM izler taşırken zamanla bunun değiştiğine şahit olduk. 2005’te Caribou olarak çıkardığı The Milk of Human Kindness albümünde ise psychedelik, progresif ve post-rock hakimiyeti ilgimizi çekti. Ama takvimler 2010’u gösterdiğinde alışkanlıkları değiştiren bir albüm geldi: Swim.”Bowls” parçasının yer aldığı bu yeniden doğuşta microhouse, deep house ile tekno ritimleriyle dans pistine dönüşü başlattı. Dan Snaith’inkurduğu şu cümle zaman içerisinde dinleyicilere kanıtlanmış oldu diyebiliriz:
Müzik yapmanın heyecanı ve hissi hep bir kovalamacadır.

Bir müzisyenin üretimi yalnızca dinleyenlerinde değil, müzik dünyasında güçlü bulunan başka sanatçılarda da karşılık bulabilir. Radiohead, 2012’de kendilerinin ön grubu olarak çıkacak Caribou için Facebook sayfalarında şöyle bir yazı yayımlamıştı: “We are happy to announce that Caribou will be joining us at all our shows in October.” Bu duyuru epey dikkat çekti. Kitlelerin gözdesi Thom Yorke bir grubu neden bu kadar tutmuştu diye soracak olursanız, bahsi geçen Bowls parçasını dinlemenizi tavsiye ederiz. Zira bu, Thom Yorke hakkında pozitif söylentilerin de kaynağı olan parçadır. Söylenene göre kendisinin yaratabileceği potansiyeldeki parçalar bir başkası tarafından yapıldığı anda o kişileri kanatlarının altına alırmış. Yalnız sanmayın ki bu yazıdan öğreneceğiniz tek etkileyici hamle bu kadar. Kulüp ritimlerine R&B, synth-pop ve UK garage tınıları eklendi. Daha duygusal ve vokal odaklı bir elektronik müzik sunan Our Love albümü ortaya çıktı ve hatta En İyi Dans/Elektronik dalında Grammy adayı oldu.
Peki bir müzisyen kendini yeniden keşfederken aslında neyi değiştirmiş olur: Sesini mi, kimliğini mi, yoksa dinleyiciyle kurduğu ilişkiyi mi?
Anlaşılan Snaith için müzik tek bir genre’ya bağlı kalmayan, keşfedilecek birçok köşesi olan bir oyun alanı. Farklı hislere kapı aralayan ritmi sayesinde dünyayla etkileşim kuruyor olacak ki; bu yolculuktaki her proje, her deneme farklı bir bakış açısını ortaya koyuyor. Sonuçta Manitoba olarak girdiği bu yolda müziğin hangi noktasındaydı, bugün Daphni olarak nerede duruyor?
Caribou’yu dinlerken adeta bir prospektüs okur gibi müziğin akla gelmeyen tüm yan etkilerini hissedebilirsiniz. Üstelik yalnızca parçanın bütününe değil, içindeki küçük tınılara dahi hayran kalabileceğiniz alanlar açar. Dans ederken müziği yaşamayı, keşfetmeyi, takip etmeyi öğrenirsiniz. Melodinin peşinden gidebilir, sizi nereye götürdüğünü sese odaklanarak seçebilirsiniz. Öte yandan Daphni’yi dinlemek daha az formla daha fazla deneyimi seçtiğiniz bir araç gibidir. Rotası belli ritimler etrafında şekillenen, tekrarlarda, groove’da ve ritmik değişimlerde durakları olan bir tramvaydır. Yolun nereye çıkacağını bilmeden direksiyonu Daphni’ye bırakırsanız, o gün hangi yönden gitmek isterse en iyisinin o olduğu bir yolculuk sunar.
Birbirinden farklı gibi görünen yollar harita üzerinde aynı noktada birleştirebilir. Bir Caribou parçasıyla keşfettiğin ses, seni Daphni’ye götürebilir. Daphni’nin ritminde yakaladığın bir ayrıntı, Caribou’yu yeniden dinlemene sebep olabilir.

Peki bir müzisyenin farklı kimlikleri, kulak verenlerin iç dünyasının farklı yanlarını tanımasını sağlayabilir mi diye sorarsanız; Caribou’nun hangi tarafıyla karşılaşacağınızı bilmeden bu keşfe açık olmalısınız. Belki de o gün herkesin haritasına yeni bir nokta eklenir, kim bilir?
Siz de farklı rotalar çizen Dan Snaith’in Caribou kimliğiyle açtığı bu dünyaya yolculuk yapmak isterseniz 24 Kasım’da Zorlu PSM Turkcell Sahnesi’nde yer almayı unutmayın.